stukje media.com uit www.demorgen.be vandaag!
Sinds jaar en dag wordt het publiek door "s werelds cameraproducten om de tuin geleid. Ze hebben ons doen geloven dat de hoeveelheid megapixels de kwaliteit van de camera bepaalt, terwijl het aantal piepkleine gekleurde stippen eigenlijk bitter weinig te maken heeft met de kleur, de helderheid of het detail van een foto.
Door David Pogue ... lees verder onderaan...

Als ik een nieuwe camera in de hand krijg, ga ik meestal de megapixels verminderen van 10 naar iets van 3 tot 5, gevolg is dat alles rapper werkt, want de bestanden zijn dan maar 0.5 tpt 1 Mbyte, ipv het 3 voudige, én het resultaat is hetzelfde, voor 99.9 % van de gevallen... De reden is simpel, mijn eerste camera was een Sony, op diskettes, 0.6 Mbyte, de camera bleef tot over enkele jaren in gebruik, en de foto's waren vaak superieur aan camera's van 6 megapixel, en de bestanden waren supersnel verhandelbaar.  -- LUc Page

Langzaam maar zeker komt de waarheid aan de oppervlakte. Cameraproducenten zijn onlangs de focus van hun research beginnen te verleggen van "hoe krijg ik meer megapixels" naar "hoe krijg ik een betere foto". Ze werken nu aan dingen die echt van belang zijn voor een consumer camera (een amateurcamera voor huis-, tuin- en keukengebruik), zoals sensorgrootte, stabilisatie en het fotograferen bij beperkte belichting, ofwel low-light photography.
In die laatste categorie verwelkomen wij de Fujifilm FinePix F200EXR en de Sony DSC-WX1. Beide camera"s worden vergezeld van een sensationele marketinghype - "een doorbraak in low-light photography: adembenemend gedetailleerd en verbazingwekkend helder in scènes met niet meer dan wat kaarslicht", zegt Sony. Maar op hun eigen manier zijn ze allebei grensverleggend.
In de wereld van de pocketcamera"s staat "onderbelichting" haast synoniem voor "nachtmerrie". Zodra de zon ondergegaan is, beginnen de compromissen. Om de camera niet te laten bewegen en toch nog een scherpe foto te krijgen, kun je hem op een statief plaatsen. Maar ga je nu overal een statief meezeulen voor je microscopische camera? Ik dacht het niet.
Een alternatief op de meeste camera"s is dat de ISO-setting, die de lichtgevoeligheid bepaalt, opgedreven kan worden. De camera neemt dan meer licht op, maar tegen een afschuwelijke prijs: willekeurig opduikende grofkorrelige spikkels, beter bekend als ruis. Of erger nog, hopeloos uitgesmeerde beelden ten gevolge van de overijverige antiruisfuncties van de camera.
Natuurlijk, je kunt nog altijd de flits gebruiken, maar spijtig genoeg toont zo"n flashfoto niet wat je met eigen ogen zag. Het is iets helemaal anders, een beeld waarop gewoonlijk nucleair gebleekte gezichten en aardedonkere achtergronden te zien zijn

Een flinterdun "Dossier K" -- jules Hanot, wat kan hij het schoon schrijven...
Toen de "blonde" besloot zich van de "rosse" en de "zwarte" los te weken leek het geld schijtende ezeltje van Studio 100 even geconstipeerd. Kathleen trok zich tussen wat kiekens en ander kleinvee terug op de boerenbuiten en bestormde met "Zumba Yade" solo de hitlijsten. De mouwen dienden dus te worden opgestroopt om de meidengroep van een derde "K" te voorzien en de kassa als vanouds te doen rinkelen. Gert Verhulst en Hans Bourlon besloten de selectieprocedure niet aan een headhunter toe te vertrouwen maar ze in de groep te gooien. Veel hoeft het purgeermiddel niet te kosten. Het reservoir Vlamingen dat zichzelf, totaal ten onrechte, enig muzikaal talent toedicht en zich zonder schroom voor een camera belachelijk wil maken blijft onuitputtelijk. Een rariteitenkabinet dat gaat van een travestietentrio over een
helderziende moeder die vergeefs de
"chakra"s" van haar dochter openzet, tot een op revanche beluste Limburgse die haar gooi naar wereldroem destijds ge-fnuikt zag door een malafide manager. Zelden leuk, meestal zielig. Stichtende leden Karen en Kristl juichen met de winnaars en treuren om de verliezers. Omdat dit in dergelijke programma"s zo hoort. Elk redelijk mens beseft dat ze met de meesten niet eens dood op een vuilnisbelt gevonden willen worden, laat staan dat ze er de volgende jaren het podium mee willen delen. Om de indruk te wekken dat het echt om een wedstrijd gaat is er ook een jury. Daar valt vooral de bejaarde ex-Luvzangeres en gewezen seksbom Patty Brard op als bekkentrekkende en nodeloos kandidaten schofferende botoxbitch. Zij zorgt voor de traantjes en de verontwaardiging. Voorzitter en huiscomponist Miguel Wiels zal er wel over waken dat niet toevallig een Susan Boyle met vlechtjes "Oya-lélé" of "TeleRomeo" mag meekwaken. K2 zoekt K3 is niet
meer dan snel in elkaar geflanste uitlachtelevisie die handig probeert een tanende hype wat nieuw leven in te blazen. Een onnozel programma, maar wel een zoveelste commerciële meesterzet van
de Studio 100-boys.

Publicatiedatum : 2009-09-04
Sectie : Media.com